Hoe vat je een levensreis zoals die van yogadocent Johan Noorloos samen? Misschien het best als een tocht van reddingsboei naar reddingsboei, steeds een beetje dichter naar het licht. Een licht dat juist helderder lijkt te schijnen dankzij het donker waar hij doorheen ging.
“Wat ik nu ervaar,” zegt hij, “voelt alsof ik de loterij der loterijen heb gewonnen.”
Op zoek naar antwoorden
Johan Noorloos (1972) groeide op in Friesland, in een gelovig gezin. Elke zondag ging het gezin naar de kerk, maar de grote levensvragen die hem bezighielden bleven onbeantwoord. Tegelijk leerde hij zijn gevoelens al vroeg weg te duwen. Gevoelens waren spannend — zeker omdat hij merkte dat hij op jongens viel.
Slim en gevoelig als hij was, studeerde hij eerst economie en psychologie, en later theater. Maar ook daar bleef hij vooral in zijn hoofd leven. Zelfs bij de studentenpsycholoog hield hij veel onder water. “Ik ben heel empathisch,” zegt hij. “Maar dat kan ook een valkuil zijn. Als ik me vooral inleef in de ander, zie je maar een klein deel van mij.”
Het stadsleven en een eerste reddingsboei
Na zijn studie verhuisde Johan naar Amsterdam. Hij werkte in de horeca, leefde ’s nachts en verloor zichzelf in het drukke stadsleven. “Ik voelde veel onrust en gejaagdheid en pleegde roofbouw op mijn lichaam.”
Een onverwachte kans bracht verandering: door een groot lerarentekort kon hij voor de klas staan op een basisschool terwijl hij zijn pabo-opleiding volgde. Dat bleek een keerpunt. “Ik voelde me gezien en gewaardeerd, door de kinderen en hun ouders. En in het contact met de leerlingen kreeg ook een stuk van mijn eigen innerlijke kind ruimte.”
De yogamat
Rond zijn 27e belandde Johan voor het eerst op de yogamat. Wat begon als nieuwsgierigheid — “Madonna deed het ook!” — bleek een confronterende ervaring. “Mijn lichaam was stijf van de krachttraining, maar vooral: ik begon te voelen. In Savasana dacht ik alleen maar: ik wil hier weg. Dit is veel te confronterend.”
Toch kwam hij terug. Steeds weer. Die mat werd het begin van een innerlijk onderzoek dat nog altijd doorgaat.
Van leerling naar leraar
Naast zijn werk als leerkracht verdiepte Johan zich steeds meer in yoga en meditatie. Hij volgde trainingen in Thailand en deed jaarlijks een tiendaagse Vipassana-meditatie. Aanvankelijk zag hij zichzelf niet als yogaleraar. “Ik dacht dat yoga iets was voor mannen met baarden in gewaden, niet voor jongens uit Friesland.”
Maar mensen om hem heen werden nieuwsgierig. Hij begon kleine oefeningen te delen en huurde uiteindelijk een zaal in Amsterdam om les te geven. Tot zijn verbazing stroomde die vol. Via zijn lessen, boeken en opleidingen groeide Johan uit tot een van de bekendste yogadocenten van Nederland. In 2013 richtte hij samen met anderen De Nieuwe Yogaschool op in Amsterdam.
Gevoel wil gevoeld worden
Voor Johan draait yoga niet om perfect uitgevoerde houdingen, maar om bewustzijn. “Mijn gevoel wilde niet begrepen of geanalyseerd worden,” zegt hij. “Gevoel wil gevoeld worden.”
Meditatie ziet hij daarom niet als iets dat je doet, maar als iets waar je je voor openstelt. “Het gaat erom beschikbaar te zijn voor wat zich aandient.” Hij noemt het ‘dubbelkijken’: erkennen wat je ervaart — moeheid, frustratie, verdriet — terwijl je tegelijk beseft dat er een diepere laag is waarin alles goed is.
“In de grootste context gaat het perfect.”
Een belangrijke leermeester: hond Boeddha
Een onverwachte leermeester in zijn leven werd zijn hond Boeddha. Toen Johan hem als puppy kreeg, vond hij het moeilijk om die onvoorwaardelijke nabijheid te ontvangen. Hij bracht de hond zelfs tijdelijk naar een ander gezin, maar merkte al snel dat hij hem niet kon missen.
“Van Boeddha leerde ik iets wat me met mensen nooit lukte: dat je iemand soms wegduwt, maar daarna weer in je armen mag sluiten.”
Terug naar het jongetje van vroeger
Momenteel werkt Johan aan een nieuw boek dat in 2026 verschijnt. Daarin speelt een beeld uit zijn jeugd een belangrijke rol: een jongetje dat ’s nachts op de overloop staat en om zijn moeder roept. Lang dacht Johan dat hij zijn verleden had verwerkt. Maar tijdens het schrijven besefte hij iets. “Dat jongetje wacht niet meer op zijn moeder,” zegt hij. “Dat jongetje wacht op mij.”
Wat hij tegenwoordig tegen zijn hond zegt voordat hij gaat slapen — woorden van liefde en veiligheid — blijken eigenlijk bedoeld voor dat innerlijke kind.
Beschikbaar voor het leven
Waar Johan vroeger op zoek was naar erkenning, voelt hij nu vooral rust. Zijn verlangen is eenvoudiger geworden. “Het liefst woon ik straks weer in Friesland. Een simpel leven. Mediteren, zijn, en met Boeddha langs de Waddenzee lopen.”
Of zijn nieuwe boek veel teweegbrengt of niet, maakt hem minder uit dan vroeger. “Ik hoef niet meer te zoeken,” zegt hij. “Mijn openbaring is dat datgene waar je naar op zoek bent, al die tijd al op zoek was naar jou.”
Mediteer mee met Johan
- Ga comfortabel zitten, bijvoorbeeld op een stoel. Breng eerst je aandacht naar je ademhaling en voel hoe je lichaam in het moment landt.
- Laat daarna de techniek los en wees simpelweg aanwezig bij wat er verschijnt: gedachten, gevoelens of lichamelijke sensaties. Probeer niets te sturen of te veranderen.
- Wanneer je merkt dat je gedachten afdwalen, breng je aandacht zacht terug naar wat je in je lichaam voelt.
- Blijf zo een kwartier zitten — beschikbaar voor wat zich wil laten zien.
*Dit artikel kom uit Yoga #1 2026 en is ingekort voor online. Het hele interview lezen? Bestel het nummer hier.
Fotografie: Danique van Kesteren
