Rianne Roodbeen: ‘Sinds mijn ziekte begin en eindig ik de dag met voelen’

  • Leestijd: 9 minuten
  • Marlies Kieft

Kinderyogadocent Rianne Roodbeen (31) leert kinderen spelenderwijs naar hun lichaam te luisteren. Iets dat ze zelf pas ontdekte nadat ze ziek werd. Haar weg naar genezing liep via de yogamat: ‘Elke houding brengt me dichter bij dankbaarheid.’

Het valt meteen op in haar bovenwoning in Amsterdam. Een brede rondgebogen plank met frambooskleurig vilt aan de onderkant. De onderkant van een hobbelpaard, maar dan zonder paard. Ik kan het niet nalaten erop te gaan staan, met beide benen aan een kant, als een matroos op een bootje. Het ziet er gemakkelijk uit, maar zodra ik iets te hard schommel, raak ik uit balans. Ik merk hoe allerlei kleine spiertjes hun corrigerende werk doen, tegelijkertijd voel ik de kinderlijke lol van het wiebelen. Rianne: ‘Ja, de volwassenen zijn minstens zo enthousiast.’

Deze plank, of ‘Wobbel’ gebruikt de kinderyogadocent sinds kort in haar lessen Wobbelyoga. Met zeebenen stap ik van de plank en kijk hoe Rianne geroutineerd een wiebelende Neerwaartse Hond doet, de voeten op de ene kant van de plank, de handen op de andere. In één moeite door laat ze zien hoe je ontspannen kunt liggen in de ronding van de plank. En als je de Wobbel omdraait, heb je een rond tafeltje waar ze de kinderen aan het eind van de yogales een Mandala op laat maken. ‘Het is mooi om kinderen iets te bieden waarbij ze spelenderwijs aan balans, rust en kracht werken. Waarbij ze leren luisteren naar hun lichaam.’

Luisteren naar het lichaam. Dat is iets dat Rianne zelf pas de laatste jaren echt heeft geleerd. Zoals dat vaker gaat: noodgedwongen. Vijf jaar geleden verhuisden zij en haar vriend naar Amsterdam. Een fijn begin met een mooie bovenwoning en een nieuwe baan als juf op een basisschool, werk dat ze op dat moment al zeven jaar met plezier deed. Kort daarna kreeg ze last van een ontsteking in haar zij die ook na operaties niet heelde, soms had ze ook koorts. Pijn had ze niet. Uitgebreid onderzoek wees uit wat ze totaal niet verwachtte: de ziekte van Crohn, een ontstekingsziekte van de darmen. ‘Ik voelde me prima, toen ik in het ziekenhuis wachtte op de uitslag. De dokter vond het onbegrijpelijk dat ik zo ziek van binnen was en er zo fit bij zat. Een groot deel van mijn darmen was ontstoken en ik moest meteen aan zware medicijnen. Hij zei dat het met die medicijnen alleen maar beter kon gaan. Maar het gekke was, dat ik door de bijwerkingen pas echt ziek werd. Hoe slechter ik me voelde, hoe minder de ontstekingen werden.’

Connectie met mijn lijf

Het zette haar aan het denken over haar lichaam. ‘Hoe kon ik zo ziek zijn en dat niet voelen? Had ik zo weinig connectie met mijn lijf? Daar was ik me nooit van bewust geweest, ik zat altijd goed in mijn vel.’ Dus toen de ontstekingen afnamen en ze wat van de medicijnen kon afbouwen, besloot Rianne een cursus Mindfullness te volgen om geest en lichaam meer te leren verbinden. Ze legde het haar arts voor tijdens een controle en tot haar verrassing reageerde hij positief.

Rianne: ‘Bij Mindfullness leerde ik mijn ademhaling te voelen en te laten zakken, daarmee kon ik spanning loslaten. Het was de eerste stap in het leren luisteren naar mijn lichaam.’ Omdat ze fysiek sterker wilde worden, kocht ze ook een strippenkaart voor de yogaschool op de hoek – ‘verder kon ik nog niet lopen’.

Haar allereerste ervaring op de yogamat viel vies tegen. ‘Ik had nog zo weinig energie dat ik de lessen niet volhield. Docenten zeiden dat ik op zo’n moment in een rustige pose zoals de Babyhouding of Lijkhouding kon gaan liggen. Dat deed ik, terwijl mensen om me heen de meest mooie en dynamische houdingen uitvoerden. Dan kwamen de tranen. Maar het waren geen bevrijdende tranen, het was boosheid op mijn lichaam dat me zo in de steek liet. Ik heb de strippenkaart niet vol gemaakt.’

Ze probeerde een beginnerscursus op een nieuwe yogaschool waar ook de beginselen van de yogafilosofie werden uitgelegd. ‘Dan had ik de hele ochtend aan het infuus met een immuun-onderdrukker gezeten en racete ik, hop, op de fiets meteen door naar yoga omdat ik dacht dat het goed voor me zou zijn. Het was te veel, voor het eerst ben ik voor het eind van de les naar huis gegaan.’

Ondanks alles voelde yoga voor Rianne toch als de goede weg. ‘Ik heb een mat gekocht en boeken met oefeningen voor beginners en ben thuis yoga gaan doen. Die stap terug, dat was de goede.’ Vanaf het moment dat ze het luisteren naar haar lichaam onder de knie kreeg, begon ze zich ook te verdiepen in voeding. ‘Voor iedereen met Crohn is dat weer anders, dus moest ik uitproberen wat goed voelde en wat niet.’ Voor haar is dat een dieet zonder koemelk en granen, veel biologische groenten en fruit en elke dag een slow juice. ‘Daarin zitten ingrediënten waarvan ik vijf jaar geleden nog niet wist dat ze bestonden, zoals tarwegras, kurkuma, goji bessen en duindoorn. Ze zorgen ervoor dat mijn lijf makkelijker vitaminen en voedingsstoffen op kan nemen.’

‘Ik begin de dag met voelen en ik eindig de dag met voelen. Waar heeft mijn lichaam behoefte aan?’

Alles mag veranderen

Langzaam begon haar lichaam aan te sterken. ‘Ik had met twee medicijnen mogen stoppen, maar van het medicijn dat ik elke acht weken via het infuus kreeg, had de dokter gezegd, dat ik het mijn hele leven zou moeten blijven innemen. Eigenlijk wilde ik daar ook van af. Ik voelde aan alles dat dit kon. Ik had een betoog opgeschreven voor de arts, want ik was bang dat hij mijn wens niet zou goedkeuren. Dat ik het hem toch durfde voor te leggen, had ook te maken met zijn positieve reactie op Mindfullness. Uiteindelijk heb ik mijn betoog niet nodig gehad, hij luisterde goed en snapte welke reis ik wilde maken. Als arts vond hij het moeilijk, maar hij ging toch achter me staan. Dat is nu twee jaar geleden en mijn ontstekingswaarden zitten nog precies op het goede peil.’

In de periode dat ze ziek was, heeft ze haar baan in het onderwijs moeten opgeven. ‘Elke dag was ik met een lach op mijn gezicht naar mijn werk gegaan. Ik zei altijd tegen de kinderen: “Je mag duizend vragen stellen, daar ben ik voor.” Ik vond het geweldig om de trots in hun ogen te zien als iets lukte. Het was moeilijk om dat te moeten opgeven.’

De yogawijsheid gaf haar houvast in die periode. ‘De filosofie dat alles mag veranderen. Ik was onderweg, maakte een reis en wist niet waar ik heen ging en dat was oké. Dat ik nu niet meer werkte, gaf me ook de tijd om me op mijn herstel te richten.’

Ze ging opnieuw naar een yogaschool voor lessen. ‘Vanaf dat moment heb ik geen traan meer gelaten op de mat, hoogstens tranen van blijdschap. De poses die me in het begin zoveel verdriet gaven, zijn nu mijn favoriet. In de Babyhouding kom ik dicht bij mezelf en in de Lijkhouding kan ik alles loslaten.’

Alles stroomt

Langzaam rijpte het idee om de opleiding voor kinderyogadocent te gaan volgen. ‘Het leek me fijn om wat ik zelf leerde ook spelenderwijs aan kinderen te kunnen meegeven.’ Ze begon met twee lessen per week, met maar een paar kinderen en dat breidde zich steeds meer uit. Rianne: ‘Het is de eerste keuze die ik heb gemaakt nadat ik had geleerd om echt te voelen. Vanaf dat moment heb ik elk besluit op die manier genomen en steeds bleek het de juiste. Alsof alles nu echt stroomt.’

Zoals ook de Wobbel die op haar pad kwam. Dit balansbord komt oorspronkelijk uit het antroposofische onderwijs. Rianne ontmoette Hannelore Blaauw, een moeder die zelf zo’n wiebelplank zocht voor de motorische ontwikkeling voor haar zoontje. Omdat ze het bord niet kon vinden, besloot ze het opnieuw uit te brengen en in een nieuw jasje te steken. Dit werd de Wobbel.

Rianne zag meteen mogelijkheden om kinderyoga met de Wobbel te combineren. Ze vertaalde yogahoudingen naar de wiebelplank, probeerde ze zelf en testte ze uit met een van haar leerlingen. Het bleek goed te werken, dus plande ze de eerste lessen voor kinderen. Die straalden tijdens het wobbelen en aan het einde van de lessen stapten ook steeds de ouders even enthousiast op het bord.

Nadat ze de eerste foto’s van één van haar Wobbel-yogalessen op Facebook had gepost, werd het onmiddellijk gedeeld en kreeg ze een hausse aan reacties van yogadocenten van over de hele wereld. Allemaal wilden ze meer weten over Wobbelyoga. Rianne, nog steeds verbaasd: ‘Ik ben nu aan het mailen met Duitsland, Canada, Australië, Spanje, Engeland en de lijst groeit elke dag. Want natuurlijk wil ik mijn verhaal niet voor mezelf houden, maar delen. Daar zit de kern van alles.’ Nuchter: ‘Wobbelyoga is geen vervanging van de “gewone” kinderyoga, maar het kan een toevoeging zijn omdat je kinderen bereikt die anders niet snel op de yogamat zouden zijn gestapt. Daarbij doet het weer iets extra’s met balans en motoriek.’

Dankbaarheid

Sinds de diagnose van Crohn en haar reis naar binnen, staat ze anders in het leven. ‘Ik begin de dag met voelen en ik eindig de dag met voelen. Waar heeft mijn lichaam behoefte aan? Mijn enthousiasme hou ik vast, maar ik bouw veel meer rust in. Rust om te eten, rust om te kiezen. Ik probeer mezelf letterlijk en figuurlijk met zorg te voeden. Elke maand geef ik mezelf een bijzondere yogales cadeau. Yoga aan zee of yoga met ayurvedische massage.’

Terugkijkend is er voor haar reden voor blijdschap en verwondering. ‘Vijf jaar geleden was ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Tijdens mijn eerste yogales wilde ik vechten tegen mijn vermoeidheid, tegen mijn ziekte. Maar hoe verder ik kwam, hoe trotser ik werd op mijn lichaam. Ik ben zo blij met wat het allemaal kan, hoe hard het werkt en wat het voor me doet. Als ik me een dag minder goed voel, wil ik het nu juist rust gunnen. Elke houding op de mat brengt me dichter bij die dankbaarheid. Het vertrouwen is helemaal terug. En als ik toch weer ziek zou worden? Dan komt dat ook goed.’

Tekst: Marlies Kieft Fotografie: Linelle Deunk Visagie: Minke Boeijen

Delen via:
29 juli 2020 | Laatst gewijzigd op 29 juli 2020
Training

Manifesteren met de 7 wetten van succes

Gebaseerd op de 7 spirituele wetten van succes van Deepak Chopra. Met deze unieke online cursus leer je manifesteren en...

0 reacties


Schrijf je nu in voor de yoga nieuwsbrief