YogaOnline

‘Het zijn maar sensaties' zei de leraar, een oude man met lange baard en wit gewaad, precies zoals ik me altijd een goeroe had voorgesteld. 'Maar ik heb die sensaties continu over mijn hele lichaam, alles van enige vastigheid (botten, overtuigingen, dat soort dingen) lijkt vloeibaar te worden, en mijn fontanel lijkt zich te openen voor goddelijke inspiraties'zei ik, met een beetje een geknepen stemmetje. (zoals ik al zei: verward dus) 'Anicha, Anicha' zei de man. (alles gaat voorbij, alles gaat voorbij).

Ik voelde een punt naderen waarop inderdaad alles voorbij zou zijn: al die liefdes die aan en dan weer uit gaan, die eeuwige strijd op het yogapad (ga ik vandaag wel of niet yoga doen…), dat gedoe met ouder worden (bijna dertig, ik heb nog maar een paar jaar om….). Ik voelde een punt naderen waarop alles rustig werd, ik niet meer afhankelijk was van de wereld om me heen, ik geen gehechtheid meer zou kennen. En ik vond het doodeng.

Weer ging ik naar de leraar toe, en vertelde hem: 'ik weet niet of ik wel verlicht wil worden. Ik weet niet of ik wel wil dat alles in balans komt, dat ik aan niets meer gehecht ben, dat ik geen ups & downs meer zal kennen.' De man keek me lachend aan en reageerde: 'Maar het is heerlijk, het gevoel is onbeschrijflijk.' 'Maar' zei ik 'het voelt ook zo heerlijk om gehecht te zijn'. Hij schudde zijn hoofd; 'Elke gehechtheid brengt lijden met zich mee.' Ik antwoordde niet. 'Misschien ben je nog te jong' besloot hij.

De volgende dag verliet ik het meditatieoord, de tiendaagse cursus onvoltooid. Inmiddels ben ik 30 geworden, heb ik een baan als ambtenaar, en zowaar een stabiele relatie. De verwardheid en/of bijna verlichting van toen lijkt ver weg. Maar heel soms, in savasana, lijkt het weer heel dichtbij.