YogaOnline

Hij vindt discussiëren fijn. Ik vind discussiëren niet altijd fijn. Misschien komt dat omdat hij meestal wint. Als ik de discussies vaker zou winnen zou ik het misschien ook wel leuker vinden. Gister hadden we weer een discussie. Ik vond namelijk dat hij niet zo vaak moest oordelen, dat oordelen niet goed was. Zijn verdediging was voor hem natuurlijk een makkie: want oordeel ik niet alleen al door de te zeggen dat je niet moet oordelen? En oordeel ik ook niet als ik zeg dat yogi zijn goed is, en als zeg hoe heerlijk ik Bikram yoga vindt, maar dat ik eigenlijk denk dat Ashtanga misschien toch beter is, en Iyengar misschien nog wel het beste? Ja, natuurlijk oordeel ik dan. En ik begon alweer snel te twijfelen van binnen: want oordeelde Arjuna ook niet in de Bhagavad Gita, toen met die oorlog en zo? Hij mocht zich van Krishna toch niet onttrekken aan een oordeel, aan inmenging in de wereld? Hij mocht zich toch niet terugtrekken in een woud, en alle duizenden meningen en standpunten achter zich laten? Nee: hij moest vechten.

Inmiddels was mijn eigen gevecht weer eens op niets uitgelopen: terwijl ik zat te twijfelen, werden mijn argumenten steeds vager, en binnen de kortste keren had mijn vriendje de discussie natuurlijk gewonnen.

Maar ik zin op wraak. Het grootste misverstand over yoga is dat het iets is voor watjes. Terwijl de filosoof zijn triomfen telt, verdiep ik me maar weer eens in een yogaboek, ik herinner me de lessen “observeren zonder te oordelen”, ik lees een sutra van Patanjali. Ik wapen me om de strijd weer aan te gaan. Maar voordat ik dat doe, ga ik eerst nog even naar Bikram: lekker niet nadenken, op dat punt kan een yogi sowieso winnen van een filosoof.