YogaOnline

Mensen vragen aan me: ga je nog wel eens naar yoga? Nouja, antwoord ik dan. Soms. Maar ik ben een beetje druk. En des te langer ik niet ga, des te drukker ik het lijk te krijgen. Soms, soms dan voel ik dat ik iets mis. Steeds vaker eigenlijk. Maar je zou het gemakkelijk kunnen negeren, als je wilt. Er is immers genoeg afleiding.

Toch krijg ik steeds vaker het gevoel alsof ik aan de oppervlakte leef, op een of ander marginaal duinmeertje, terwijl de zee zich achter mij uitstrekt tot aan de horizon, en op de diepe oceaanbodem wonderlijke vissen leven, die ik nooit zal leren kennen. Mijn hersenen lijken zich te vernauwen tot één zienswijze, waar ik over peins tot ik in slaap val.

Zelden mijmer ik nog ergens tussen bewuste en onbewuste, over onvertelde verhalen en zwevende lichamen. Steeds vaker lijk ik minder op te merken. Collega’s zien me op het station, ik zie hen niet. Het is allemaal niet erg, we lachen erom. Ik doe mijn werk wel aardig, mijn relatie gaat aardig, alles is wel aardig. Er is niets aan de hand eigenlijk. Geen enkele reden om niet gelukkig te zijn.

Het is alleen... Nouja, misschien hoort het gewoon bij het ouder worden. Mensen zingen er liedjes over; “Is dit alles?”, zingen ze. Misschien moet ik gewoon iets nieuws kopen, is dat de oplossing. De Bijenkorf heeft uitverkoop. “Voed uw verlangen”, zeggen ze in hun advertentie. Dat schrikt af; als je iets niet moet doen, is dat het wel. Mijn vriend zegt: 'Lees een goed filosofieboek.' Ik ben er aan tien begonnen, maak ezelsoren in zijn boeken, en hij wordt boos.

Maar uiteindelijk weet ik heus wel dat er niets anders op zit. Omtrekkende bewegingen, zijn het. Om het nog iets langer uit te stellen. Een ding heb ik dan nog wel geleerd uit die paar half uitgelezen filosofieboeken: je moet worden wie je bent, zegt Nietzsche. En ik ben geen ambtenaar, geloof ik. En ook geen stresskip. Ik ben yogi.

(Sorry poes. Ga jij nu maar lekker op de bank.)