YogaOnline

Op een gegeven moment echter, komen er tijdspaarders in de stad. Het zijn mannen in grijze pakken, die sigaren roken. De tijdspaarders geven bij de mensen aan hoe ze tijd kunnen sparen. Zo kan je minder poezie lezen, en minder tijd aan je huisdier besteden, en minder verhalen vertellen. En kijk eens wat je dan overhoud! Daarbovenop beloven de tijdspaarders ook nog eens rente uit te betalen over de tijd die wordt bespaard. Langzamerhand raken alle mensen, en later ook de kinderen, overtuigd van het nut hiervan, en zo komen er steeds minder mensen bij Momo. Want de mensen kunnen veel tijd overhouden als ze niet meer de hele dag zomaar verhalen zitten te vertellen aan de rand van de stad.

Het is het verhaal van `Momo en de Tijdspaarders`, een boek van Michael van der Ende, (die ook al `the Neverending story` schreef.) Het verhaal is zo goed, en dat is dan meteen het nut van verhalen vertellen, omdat het zo simpel uitlegt waar ik elk weekend last van heb.

Dat is namelijk zo: ik heb een wasmachine, een stofzuiger, een treinstation om de hoek, een computer, en nog veel meer dingen die mij tijd besparen. Maar heb ik het rustiger gekregen dan mijn voorouders? Hebben al die dingen ons ook maar één minuut meer tijd gegeven? Heb ik meer tijd om naar yoga te gaan? Om gewoon eens even gedachteloos uit het raam te staren. Om álles écht op me in te laten werken? Hoe de vogel zijn vleugels slaat, de poes zich ineen rolt, en de wind langs mijn wangen waait?

Volgens mij hebben we het alleen maar drukker gekregen, met z´n allen. Zijn we alleen maar meer gaan doen. En zo vergaat het ook de landgenoten van Momo: ook zij zullen alleen maar drukker worden, ondanks alle tijdsbesparing. Het is een paradox zoals zoveel dingen in yoga ook een paradox zijn, zoals vinyasa yoga zowel beweging als stilte is, zoals dhristi zowel interne en externe practice is. Zoals het bij yoga gaat om kracht én flexibiliteit, lichtheid én zwaarte. De taak van de yogi is om balans te vinden tussen die tegenstellingen, tussen “ha” en “tha”, zon en maan.

Maar ja, hoe doe je dat, balans vinden in een maatschappij die steeds sneller gaat? In mijn werk zie ik dagelijks mensen die het niet bij houden, de buiten de boot vallen. Het liefste neem ik al die mensen met me mee dit weekend, naar de rand van het land, net over de grens, naar het meditatieklooster in België.

Daar zit ook een soort Momo op ons te wachten, en drie dagen lang zullen we vooral geen tijd besparen, maar gewoon zitten. Ons horloge en de telefoon leveren we in bij de ingang. En dan gaan we een hele dag lang alleen maar de adem voelen tegen de neusvleugels. En vervolgens je hele huid voelen. En vervolgens, met steeds meer aandacht, ervaren hoe in je hele lichaam alles continu veranderd, alles continu vergaat en weer ontstaat. Dat is de echte tijd. Een andere tijd. Niet die je op de klok ziet, en die ons doet haasten, maar eentje in ons.