YogaOnline

Gelukkig doe ik honderd dagen achter elkaar bikram, verzuchtte ik. Dan heb ik tenminste nog iets om aan vast te houden. De poes stond geïriteerd op, en ging op het balkon zitten. Met haar rug naar me toe. Oke, ik heb weer iets verprutst, een relatie deze keer. Maar de honderd dagen bikram ga ik volhouden. De poes legde haar hoofdje moedeloos op haar pootjes. Echt! , zei ik. En om een en ander te demonstreren pakte ik meteen mijn spullen en vertrok naar de studio.

Ik doe al zo’n 5 jaar Bikram yoga. Soms heel fanatiek, en soms dan weer zo’n 6 maanden niet, waarna ik weer opnieuw moet beginnen. Mijn relatie met Bikram is dus ook wat problematisch, net zoals wat andere dingen in mijn leven. Het zal wel iets met elkaar te maken hebben.

Soms verwijt ik Bikram dat het geen ‘echte’ yoga is, dat we niet op ons hoofd staan, dat ik geen gevorderden houdingen mag doen, dat het zo warm is. En soms ben ik weer zo superblij ermee, en zie ik het als mijn enige redding in dit leven (enige dramatiek is mij niet onbekend).

Anyway. De honderd dagen zijn een uitdaging bij de bikram studio. Elke dag, honderd dagen lang, volg je een les. Op de honderdste dag worden er dan foto’s van je gemaakt in de houdingen. Regel 1 is dat je dag honderd-en-één ook komt.

Nog nooit in mijn 5-jarig bikram leven, tot 21 dagen geleden, heb ik de honderd dagen serieus overwogen. Altijd dacht ik dat honderd dagen achter elkaar niet goed voor een mens kon zijn. Een mens heeft rust nodig, tijd om op te laden. Om weer wat vocht op te slaan. Dat soort dingen. En dan die vollemaandagen, waarop je rust moet hebben volgens astanga. En dan hebben we het nog niet eens over je eigen dagen waarop alles onmogelijk is.

Toch ben ik nu opeens begonnen. Ik weet ook niet waarom. Een rationeel besluit was het niet. Ik ga ervan uit dat het iets onbewust is dat dit nu wil doen, mijn lichaam en ziel die het nodig hebben, zoiets. Ik hoop maar dat ze weten waar ze mee bezig zijn. Vooralsnog lijkt het er wel op.

Misschien wisten ze wat er aan zat te komen, dat ik snel sterk moest worden. Dat laatste is in ieder geval gelukt: De eerste twintig dagen ging ik elke dag vooruit. Ik ben binnen drie weken veel sterker en geconcentreerder geworden.

In elke houding ontdek ik wel iets nieuws, en ik voel steeds meer energie door mijn hele lichaam stromen. Mijn ogen staan opener en helderder, ik kom dieper in savasana, en ik ben zelfs georganiseerder en effectiever op mijn werk.

Alleen die dag 21 dus. Vandaag. De dag dat twee zilverkleurige sleutels alleen op de tafel werden achtergelaten. Vandaag ging het wat minder.