YogaOnline

Maar boven, waar hij boven de huizen uittorent, laat hij zijn takken breed uithangen en deinen ze in de wind. Het is zoals de leraar vaak zegt als het druk is in de yogaschool, als we matje aan matje liggen en “poorna salabhasana” gaan doen. Armen en benen, buren en achterburen, hoofden en voeten raken in elkaar verstrikt. Maar de leraar zegt onverstoord: “Ga omhoog met je armen en benen. Hoger dan je buren. In de hoogte is ruimte genoeg”.

Zo ook voor de boom. Boven is meer dan genoeg ruimte voor zijn takken en bladeren, en beneden, bij zijn stam, rusten de yogi’s na de les uit. Door de jaren heen maakt hij ons mee; we steunen tegen zijn stam, liggen in savasana in zijn schaduw, ademen zijn zuurstof in, sommigen wringen hun zweethanddoeken uit bij zijn wortels, en anderen vinden inspiratie in zijn kracht en sierlijkheid. Het is goed zo, tussen mens en boom.

Tenminste, tot de herfst komt... Want dan ontstaat er een probleempje. Het is natuurlijk maar een klein probleempje, bezien op de schaal der dingen, maar toch; Het begint met blaadjes op de houten vlonder die in de tuin ligt. Soms, als je na de les in savasana ligt onder de takken van de boom, dwarrelt er zo’n blaadje op je neus. Dat is natuurlijk niet erg, en eigenlijk nog best gezellig ook. Voel je je als stedeling ook weer eens verbonden met de natuur. Maar aangezien het een kastanjeboom is, blijft het niet bij blaadjes. Hoog boven ons, aan de takken, vormen zich groene bollen met scherpe punten. Soms zie je er al een liggen op de vlonder: van 40 meter hoogte naar beneden gestort, opengebroken, en binnenin zijn schil een stralend bruine kastanje tonend. Als je die op je neus krijgt terwijl je in savasana ligt, voel je je niet zozeer verbonden tot de natuur, maar verwordt je tot natuur.

En dit is dus een probleem. En voor problemen moeten mensen oplossingen zoeken. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Je hoort de mensenhersentjes al kraken: bij problemen moeten er plannen van aanpak worden geschreven (volgens de SMART-methode natuurlijk), scenarios uitgedacht worden (boom omhakken? net spannen? chemisch bestrijden?), prioriteiten gesteld worden (mens of boom?), overleggen gepland worden (wie zijn de stakeholders in dit probleem?), etcetera.

Ondertussen vordert de herfst en vallen de laatste kastanjes. En bied de boom gewoon weer schaduw voor oververhitte yogi's, steun voor overmoeide yogi's, en zuurstof voor benauwde yogi's. En is alles weer goed tussen mens en boom.

Gelukkig zijn er nog plekken zijn waar de oprispingen in de gedachtes van de mensen genegeerd worden, of beter gezegd; waar ze geobserveerd en niet opgevolgd worden. En waar de tijd gewoon zijn natuurlijke loop neemt. "Stilling the fluctuations of the mind", oftewel "chitta vritti nirodha", dat is yoga.