YogaOnline

Als je als westerling op Bali gaat wonen ben je verplicht om in ieder geval een huishoudster in dienst te nemen. Een regel om de werkloosheid terug te dringen. Maar omdat we een retraitecentrum runnen, hebben we nu inmiddels negen personeelsleden voor ons werken. Wat een leven!

Dit lijkt nu een heel positief verhaal te worden, maar om eerlijk te zijn valt het leven als God op Bali me niet altijd mee. Ik bevind me nu een jaar in een totaal andere cultuur en hoe meer personeel, hoe meer ik met de verschillen tussen mij als Nederlander en de Balinezen geconfronteerd word.

En wat mij hierbij vooral confronteert is mijn gebrek aan aanpassingsvermogen. Ik raak geïrriteerd als de nachtwaker een spoor van lege snoepzakjes over het landgoed achterlaat, als de hulp voor de tweede keer in een week tijd de koelkast binnenstebuiten aan het keren is, terwijl het yogaterras op een zandbak begint te lijken. En ik word boos als de nieuw ingewerkte kokkin plotseling voor een ceremonie een maand naar Java moet, net voordat er een yogagroep arriveert.

Met mijn verstand kan ik hun gedrag verklaren: Balinezen leven volkomen anders dan wij. Ze kennen de standaarden van een westers huishouden niet. Afvalverzameling is niet hun sterkste kant en ceremonies zijn nou eenmaal het belangrijkste in hun leven.

Natuurlijk moet het retraitecentrum schoon en op orde zijn, maar ik lijk te denken dat ik God ben. Mijn aanpassingsvermogen moet nodig opgekrikt worden. Wat te doen? Voor advies duik ik in de yogaliteratuur.

‘Ksanti, aanpassing, is een kwaliteit van een heilige’, lees ik als eerste in de Bhagavad Gita. Pff, dat scheelt. Het is dus niet zomaar iets! De houding van ksanti betekent dat ik vreugdevol en kalm dat gedrag en die situaties accepteer die ik niet kan veranderen. Niemand zou me ooit moeten kunnen teleurstellen, maar iedereen zou alleen in staat moeten zijn om me te verrassen. En mijn houding zou zo moeten zijn dat ik bereid ben om me aan alle verrassingen aan te passen.

Zoals ik me aanpas aan de natuur, zo zou ik me ook moeten aanpassen aan mensen. Ik neem ze zoals ze zijn. Ik wil niet verbranden door de felle zon, maar ik vraag de zon niet om te stoppen met schijnen! Nee, ik draag bescherming tegen de zon. Ik pas me aan.

Dus als de hulp mijn nieuwe yogabroek met de beste bedoelingen te heet staat te strijken, denk dan aan de zon Manon! Bali is te mooi om iets aan te veranderen. Terwijl mijn houding nog lang niet heilig is!