YogaOnline

Ik ben al een paar weken niet naar yoga geweest. Ik weet hoe fijn ik me na een les altijd voel, hoe gezond ik me voel, hoe ik spontaan zin krijg in groene thee met een wortel om daarna vroeg naar bed te gaan, vroeg op te staan en het huis opnieuw in te richten. Me zelfs een beetje beter dan alle andere mensen van de wereld voel. En toch duurde het tot vanavond tot ik weer op mijn fiets naar yoga zat.

‘Het wordt een rustig lesje’, verzekert Meneer Yoga me, wetende dat ik al zeker vijf dinsdagavonden iets anders doe dan op yoga zijn. (Of hij ook weet dat ik rokend op de bank zit te zappen terwijl ik zeer zeker geen wortel eet, is niet zeker). En hij heeft geen woord gelogen: we houden een voetensessie.

Vol aandacht spreiden we onze tenen, draaien we onze tenen, we spannen ze aan en strekken, rekken en buigen ze. Daarna masseren we onze hele voetzool, met als gratis suggestie dit met onze elleboog te doen, ‘omdat dat zo lekker diep gaat’. (Probeer het eens! Het gaat echt lekker diep).

Daarna lopen we wat rondjes: op de binnenkant van onze voeten, op de buitenkant, op onze tenen, op de hielen, en dat alles naar voren en voor het spanningselement ook naar achter. ‘The Ministry of Silly Walks!’, merkt iemand scherp op.

Op de fiets terug naar huis voelen mijn tintelende voetjes warm aan. Niet alleen heb ik dat al een hele tijd niet gevoeld, ik besef dat ik mijn voeten überhaupt al een tijd niet bewust heb gevoeld. Alsof ze zich opnieuw aan mij voorstellen: ‘Aangenaam, wij zijn je teerbeminde doch dienstbare voeten!’ Ik voel letterlijk van top tot teen dat ik leef.

Oh, wat gun ik iedereen toch een yogales, om eens dat te voelen waarvan je niet eens weet dat je het kán voelen. En wat hoop ik dat ik dit gevoel kan onthouden, zodat ik nooit meer zo lang wegblijf van yoga. Maar nu eerst eens even een kopje groene thee met een worteltje.