YogaOnline

De laatste twee weekenden van de opleiding stonden in het teken van De Examens. Eerst theorie, dan praktijk. De laatste weken voor het theorie-examen maakte ik er een vaste prik van om op donderdag naar de openbare bieb te gaan. Daar zat ik tussen de rechtenstudenten met hun wetboeken, terwijl ik de anatomie van het menselijk lichaam mocht bestuderen en ezelsbruggen bedacht voor de sanskriet namen van de houdingen. Ik vond het leuker dan verwacht om weer in de boeken te zitten na jaren vooral gewerkt te hebben.

En de praktijk? Die bereidde ik vooral thuis voor. Samen met mijn medeleerling Esther stelden we een flow samen van een uur, die we zelf thuis los van elkaar oefenden. Je had me moeten zien. ’s Ochtends voor het ontbijt rolde ik mijn mat uit, terwijl mijn tweejarig zoontje op alle mogelijk manieren op en onder me klom. Downwardfacing dog werd zijn poortje, de kat werd onmiddellijk paardje rijden, mijn lotus werd zijn favoriete zitje om even een boekje te lezen en zodra ik in savasana ging (lijkhouding) begon hij aan me te schudden: mamma, niet slapen! Maar het deerde me niet, ik ben er inmiddels aan gewend me toch te concentreren ook al doet mijn zoontje op zijn manier mee met de yoga. (Dus moeders, geen excuus meer, rol je matje gewoon uit ’s ochtends en maak je kind onderdeel van je practice!)

Het examenweekend naderde. Voor het eerste zag ik een paar van mijn medecursisten zelfs nog snel een peukie om de hoek roken voor aanvang. Het leek wel weer eindexamen. De spanning was van de gezichten af te lezen en er heerste een beetje een lacherige sfeer. Ik voelde me rustig, maar kreeg wel weer onmiddellijk de streber in mij op bezoek die een goed (liefst het beste) cijfer wilde halen. Doodvermoeiend. Gaat het er bij yoga juist niet ook om je ambitie los te laten? Ik gaf me over. We zien het wel, adem in, adem uit, diep in de buik. De twee examens, op vrijdag en zondag, waren eigenlijk heel leuk om te maken. Eindelijk kon ik al die theorie in mijn hoofd reproduceren en teruggeven aan het papier. Jemig, wat hebben we eigenlijk veel geleerd in 9 maanden, ongelofelijk!

Het praktijkexamen was confronterender. Daar sta je dan, in al je kwetsbaarheid, voor 4 beoordelende ogen in de hoek van de jury, een les te geven aan 8 proefkonijnen. De eerste 5 minuten voelden onnatuurlijk. De woorden kwamen niet vanzelf zoals in mijn eigen lessen die ik reeds geef. Het voelde zo gekunsteld opeens. Maar gelukkig raakte ik meer en meer in mijn les vanaf de eerste zonnegroeten en kon ik de jury even vergeten. Het eerste half uur vloog voorbij en toen mocht Esther. Die maakte er een prachtig tweede deel van en ik was trots op haar. Mijn leerlingen waren heel lief en superenthousiast na afloop. Dat deed me goed, want ergens knaagde er een stem dat ik het nog veel beter had kunnen doen (oei, funest, “had kunnen”) en dat het niet goed genoeg was.

De diploma-uitreiking op zondag was voor velen euforisch en vooral een ontlading. Op een iemand na mocht mijn hele groep het felbegeerde papiertje in ontvangst nemen. De emoties vlogen door de zaal, tranen vloeiden rijkelijk en we konden grossieren in omhelzingen. Mij ging het bijna een beetje te ver, maar misschien ben ik ook wel wat te nuchter voor dit soort dingen. Ik ben vooral heel blij en dankbaar, maar voel ook dat ik slechts aan het begin sta van een hele lange weg. Yoga is een oceaan van kennis en ik heb slechts mijn grote teen in het water gestoken. Dat voelde heerlijk en nodigde uit tot meer, maar de echte duik in het diepe gaat nu pas komen.