YogaOnline

Dat wil zeggen, met hulp in de kopstand komen en er toch zeker anderhalve seconde zonder hulp in blijven staan, alvorens uitgelaten om te vallen en intens na te genieten. Gelijk het een rechtgeaarde yogacolumnist betaamt, wijd ik er een stukje aan.

De euforie was weergaloos, en daarmee ook de behoefte om vanaf nu te pas en te onpas mensen vriendelijk te dwingen mij in de kopstand te helpen. Want wat een lekker en gevorderd gevoel!

Ik ging op bezoek bij mijn opa- en deed de kopstand. Ik vierde mijn verjaardag- en demonstreerde schaamteloos mijn halve seconde kopstand. En toen ik tijdens mijn vakantie op een Grieks strand was- tsja, wilde ik de kopstand doen. Voor iedereen die dit de komende vakantie ook wel ziet zitten, een paar door schade en schande verworven ervaringstips:

1. Gebruik een handdoekje. Mijn eerste poging deed ik zonder, en nog steeds vallen er wanneer ik stevig nies, Griekse zandkorrels uit mijn haar. Een simpel handdoekje behoedt je hiervoor.

2. Zorg voor een partner. De kopstand en plein public op het strand voor elkaar krijgen is memorabel, maar een sneue, eenzame poging waarbij je je benen niet de lucht in krijgt helaas nog memorabeler.

3. Leg je poging vast. Pas bij het bekijken van de foto’s zag ik de schare nietsvermoedende Grieken die zich achter mij had verzameld. Ik had hen met mijn stuntelcircus duidelijk een vermakelijke middag bezorgd, en de foto’s maken mij zelf ook behoorlijk aan het lachen. (en oh ja: op een foto ziet niemand dat de kopstand maar anderhalve seconde duurde!)